Bracia Borowscy- przystojni, inteligentni, niezwykle uparci i przyciągający nieszczęścia. Ich historia mrozi krew w żyłach, bo trudno uwierzyć, że gdzieś obok nas mogą dziać się takie historie. Wkraczamy w sam środek przestępczego świata, który tak zafascynował starszego z rodzeństwa Łukasza vel Lukasa- szefa grupy z Centrum. A zaczęło się niewinnie. Ojciec odbiera synowi marzenia, chce narzucić swój obraz jego przyszłości jako szanowanego adwokata. Łukasz zaczyna się buntować i jak śliwka w kompot wpada w ,,złe" towarzystwo, które pozwala mu na szybkie zarobienie pieniędzy, wygodne życie, łatwe kobiety i pozbycie się młodzieńczej adrenaliny. Powiem szczerze, że wizerunek kobiet w tej trylogii, trochę mnie przeraził. Z jaką łatwością zapominają o godności, lepią się do facetów, dają sobą pomiatać. Ich naiwność aż boli. Być może to taki trick autorki, żebyśmy zrozumieli, dlaczego bracia Borowscy zakochali się na zabój w Magdzie i Kaśce- tak odmiennych od reszty panieniek. Życie doświadczyło je tak mocno, że ich słabość musiała przerodzić się w siłę. Zakrętów losu jest w trzech częściach powieści tak wiele, że nie sposób ich zliczyć. Mądrości życiowych też. Powtarzanych przez filozofów wielu epok. Życiem rządzi przypadek. W tej książceů wypadek. Krzysiek potracił rowerem Kaśkę, a Magda wjeżdża samochodem w bok auta Łukasza. I druga nauka- nie oceniaj człowieka pochopnie. Nie odbieraj mu człowieczeństwa, nawet gdy na twoich oczach doprowadza do śmierci ukochanej. Nawet najbardziej poplątany los można wyprostować. Świetnie się czyta trylogię ,,Zakręty losu". Trzyma w napięciu, gdyż jest mieszanką sensacji, powieści obyczajowej i romansu. Galeria postaci mrocznych, o skomplikowanym charakterze, zagubionych, skopanych przez życie, prawych i walczących o godność przyciąga uwagę swoją różnorodnością. Nie można się nudzić. Narracja, nazwałabym ja ,,przerzucaną", pozwala na szybkie przejście od historii jednego do drugiego bohatera. Bez zbędnych wprowadzeń i opisów. Tu wszystko dzieje się błyskawicznie. Dlatego tak trudno uwierzyć, że Krzysiek Borowski 13 lat wiernie czekał na swoją Kaśkę, wożąc jej apaszkę w samochodzie. Warto przeczytać, aby poznać tych ludzi. Bracia Borowscy nikogo nie zawiodą. Lojalność to ich znak firmowy.